DAG 2: 10 mei 2026 - [Praag - Szeged - 675 km]

Naar de parel van Hongarije: Szeged!

Goeiende, gloeiende, gloeiende…

Vreselijke krampaanvallen afgelopen nacht, aan de binnenkant van mijn linker dijbeen. En laat dat nou net een spier zijn die je eigenlijk bijna niet kunt strekken.

Dus midden in de nacht naar het medicijntasje gestrompeld, een flinke dosis diclofenac ingenomen en daarna onder een superhete douche gaan staan. De pijn trok maar langzaam weg en van een goede nachtrust kwam niet veel meer terecht.

Na een behoorlijk gebroken nacht reden we om 09:18 uur weg bij het overigens prima hotel net voorbij Praag.

Gelukkig verliep de rest van de dag een stuk soepeler. Het was rustig op de weg, het weer was goed — misschien een tikje aan de warme kant — en als vanzelf gleden de kilometers onder onze wielen door. Onderweg een simpel hapje gegeten bij een tankstation en daarna vooral: rijden, rijden en nog eens rijden.

Rond 16:30 uur, na ruim zeven uur onderweg te zijn geweest, stonden we in Szeged bij het hotel. En jawel: dit keer hadden we wél gereserveerd. 😇

De motoren kregen een droge en veilige plek in de garage en na een verkwikkende douche gingen Serge en ik op onderzoek uit.

Waar is het gezellig? Waar schenken ze lekker bier? En waar serveren ze een mooie gin-tonic?

Aangezien we hier vorig jaar het seizoen hadden afgesloten, hoefden we daar gelukkig niet lang over na te denken. We kenden inmiddels de weg en het onderzoek was dan ook verrassend snel afgerond. Niet veel later stond al het gevraagde op tafel. 🍺🍸

Na het eten gingen we nog op zoek naar een geschikte locatie om onze startvlog van de Iron Curtain Trail 2026 op te nemen. We liepen wat rond en bekeken verschillende mogelijkheden, maar uiteindelijk bleek de beste plek gewoon recht onder onze neus te liggen: het balkon van onze hotelkamer.

Camera aan, Serge en Michel ervoor en opnemen maar.

Het resultaat zie je in de video van dag 3.

Ter informatie:

De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!

DAG 4: 12 mei 2026 - [Bela Crkva - Roglevo - 406 km]

Een epische dag voor in de boeken...!

Iets voor negen uur rijden we weg bij Villa Lola. Het heeft afgelopen nacht flink geregend en de weg ligt er nog nat bij, met hier en daar diepe plassen. Rustig aan beginnen dus.

Het zou een van de vele epische dagen van de MRA Iron Curtain Trail worden.

Maar dat weten we op dat moment natuurlijk nog niet.

Lang hoeven we niet te wachten op de eerste verrassing. De pont over de Donau, die ons naar de overkant moet brengen, besluit namelijk gewoon niet te komen opdagen.

Tja. Wat nu?

Op zo'n moment moet je je hoofd koelhouden. Het komt altijd goed. We kunnen wachten in de hoop dat de pont alsnog verschijnt. Serge en ik zijn het echter snel eens: wij rijden liever drie uur om dan een uur langs de waterkant te zitten wachten op een pont waarvan niemand weet óf hij nog komt.

Dus omdraaien en op zoek naar een brug.

Achteraf zien we in MRA Routeplanner Next precies wat die beslissing heeft betekend: 134 kilometer extra en ruim twee uur langer onderweg. Op de kaart is de enorme lus die we moesten maken prachtig zichtbaar. Wat een geweldige functie trouwens!

Alsof dat nog niet genoeg is, zitten er in die omweg ook allerlei wegafsluitingen. Het verkeer wordt over de paar wegen geleid die wél open zijn en daar is het dus behoorlijk druk. Na wat heen en weer rijden, kaarten bekijken en zoeken, vinden we uiteindelijk een weg die ons terugbrengt naar de oorspronkelijk geplande route.

Vanaf dat moment verandert de dag.

De weg droogt langzaam op. Een waterig zonnetje breekt door en Servië laat zich ineens van een heel andere kant zien.

Wat een weg. En wat is het hier mooi.

We rijden over heerlijk asfalt langs de Donau, met prachtige bochten. In de verte zien we een indrukwekkend kasteel steeds groter worden: Golubac Fortress.

De vesting bewaakte eeuwenlang een strategische plek bij de ingang van de Iron Gate. Wie Golubac beheerste, kon belangrijke land- en waterwegen langs de Donau controleren. Wie het kasteel precies heeft gebouwd is onbekend. In historische bronnen wordt het in 1335 voor het eerst genoemd, toen er een Hongaars garnizoen was gevestigd. In de eeuwen daarna werd er door onder meer Hongaren, Serviërs en Ottomanen om de vesting gevochten.

We stoppen voor een paar foto's, maar nemen niet de tijd om het kasteel zelf te bezoeken. Achteraf jammer, want het is absoluut een bezoek waard. Maar vandaag wacht er nog genoeg op ons.

We rijden verder.

Links de magistrale Donau, rechts de bergwand. Het asfalt is goed en de bochten volgen elkaar in een heerlijk tempo op. Langzaam wordt het landschap ruiger. De rivier wordt smaller, de bergwanden komen dichterbij en de bochten worden krapper. Het ene moment rijden we hoog boven het water, even later zitten we er zo dicht naast dat je bij wijze van spreken de Donau in zou kunnen springen.

We genieten met volle teugen.

Dan bereiken we misschien wel het mooiste gedeelte: de Iron Gate, waar de Donau zich tussen de hoge bergwanden door perst. De diepe en smalle kloven hier vormden zelfs voor de Romeinen een flinke uitdaging.

Hier móéten we stoppen.

De drone gaat de lucht in, we maken foto's en lunchen met maaltijdrepen en water. Meer hebben we op zo'n moment eigenlijk niet nodig. Soms vullen het rijden, het landschap en het genieten je lichaam meer dan het eten uit een supermarkt.

Dan horen we ineens:

“Goedendag. Ik zie aan jullie kentekens dat jullie Nederlanders zijn.”

Een fietser.

En dat vind ik hier eerlijk gezegd behoorlijk stoer. Fietspaden zijn er nauwelijks en het gaat regelmatig stevig omhoog of omlaag. Vooral de tunnels vindt hij spannend. Begrijpelijk, want op de fiets ben je daar tussen het verkeer een stuk minder zichtbaar.

Dan blijkt het toeval nog groter.

Hij is óók delen van de Iron Curtain Trail aan het volgen.

Gespreksstof genoeg dus. Mijn zak Hollandse drop komt tevoorschijn en wordt tijdens het gesprek bijna tot op de bodem leeggesnoept. 😄

Via een tunnel passeren we de Iron Gate en dalen weer af tot vrijwel op het niveau van de Donau. Onze volgende stop is Castrum Diana, de ruïne van een Romeins fort. Niet toevallig gebouwd op deze plek: de Donau vormde hier eeuwenlang een belangrijke grens van het Romeinse Rijk. De forten langs de rivier maakten deel uit van een enorm verdedigings- en controlesysteem langs de Donau.

We volgen de rivier verder, passeren nog een middeleeuws fort en niet veel later moeten we opnieuw stoppen.

Dit keer voor de overblijfselen van een Romeinse brug.

De brug van Trajanus.

De brug werd gebouwd in opdracht van keizer Trajanus en was een technisch hoogstandje van de Romeinse wereld. Twintig stenen en bakstenen pijlers droegen een houten bovenbouw die volgens UNESCO ongeveer 1.125 tot 1.200 meter over de Donau overspande. De brug wordt vaak genoemd als de langste brug uit de oudheid. Tegenwoordig zijn slechts delen van de eerste en laatste pijlers aan de Servische en Roemeense oevers zichtbaar.

Tot zover het toeristische gedeelte van onze route.

En toen was de weg weg…

We rijden ineens op een paar meter afstand van de Donau over een uitdagend modderpad. Links het water, rechts heuvels met struiken en hier en daar wat bomen.

Tussen de begroeiing staan armoedige huisjes. Het lijken een soort vakantiewoningen, maar als je Center Parcs al niet geweldig vindt, zou ik hier zeker geen huisje boeken. 😅

Ook de plaatselijke honden lijken niet bepaald overvoerd. Een paar schurftige exemplaren vinden het leer van onze motorlaarzen blijkbaar bijzonder aantrekkelijk, want een andere verklaring voor het happen naar onze enkels heb ik niet.

De plassen worden groter en dieper.

Het rijden wordt serieus.

Onze Dunlop Trailmax Mission-banden doen het verrassend goed. Het zijn geen echte offroadbanden, maar onder deze omstandigheden geven ze duidelijk meer vertrouwen dan de Bridgestone Battlax A41's waarmee we de afgelopen jaren reden.

Maar blijven uitkijken. Niet overmoedig worden.

Een foutje is hier zo gemaakt.

De weg wordt alleen maar slechter. Modder, diepe geulen en kuilen vol bruin water. Uiteindelijk stoppen we voor een enorme plas.

Rechtdoor lijkt mogelijk, maar de modder is zo glad en vet dat we allebei hetzelfde denken: als we daarin terechtkomen, houden we die zware motoren nooit overeind.

Uit het niets komt er een man aanlopen.

Met handen en voeten probeert hij duidelijk te maken dat rechtdoor inderdaad geen goed idee is. Rechts loopt een pad omhoog. Dat ziet er eerlijk gezegd óók behoorlijk klote uit, maar volgens hem is het beter dan rechtdoor. Boven zouden we weer linksaf kunnen en uiteindelijk terugkomen op onze oorspronkelijke route.

Nou, vooruit dan maar.

Vraag me niet precies hoe, maar we krijgen de motoren erdoorheen en houden de boel overeind.

We hebben het gered.

In de video onder dit verslag kun je ons – en vooral mijn geploeter – zelf bewonderen. 😅

En toen, eindelijk, weer asfalt…

Pfff.

De opluchting is groot.

Maar niet voor lang.

Even later ligt er opnieuw een pad tussen de akkers voor ons. Door de regen van afgelopen nacht is dit van een heel andere categorie. Tractoren hebben diepe sporen in de klei getrokken en die staan inmiddels vol modderig water.

Het eerste stuk gaat nog.

Totdat de vette klei zich ophoopt in het profiel van onze banden.

Dan is het echt gedaan met de pret.

In een van de plassen glijdt mijn motor van de ene kant van het pad naar de andere. Geen grip meer. Ik kan nauwelijks corrigeren en als door een wonder blijf ik overeind.

Dat is het moment waarop het kwartje valt.

Dit moeten we niet doen.

Nog verder rijden betekent waarschijnlijk dat een van ons straks met motor en al in de modder ligt. Daarna moeten we die zware jongens er ook nog uit zien te krijgen.

Terug dus.

Met beide voeten aan de grond, meer glijdend dan rijdend, worstelen we ons ongeveer 2,5 kilometer terug naar het asfalt.

Zonder te vallen.

Dat voelt op dat moment als een kleine overwinning.

Nou ja... asfalt.

Langs de Donau was het allemaal prachtig, maar zodra je in Servië buiten de gebaande wegen terechtkomt, blijkt de definitie van asfalt soms wat rekbaar.

Inmiddels begint het behoorlijk laat te worden.

Kom op.

Tanden op elkaar en door.

Op dit soort momenten besef je ook hoeveel kameraadschap en humor waard zijn. Als je moe bent, van top tot teen onder de modder zit en de dag totaal anders loopt dan gepland, kun je twee dingen doen: chagrijnig worden of er samen om lachen.

Wij kiezen meestal voor dat laatste.

Uiteindelijk komen we aan in het gehucht Rogljevo. Het is nog even zoeken naar ons hotel.

Hotel...

Nou ja.

Het blijkt een wat vervallen Servisch Country House te zijn. Ooit moet het een indrukwekkend landhuis zijn geweest, maar laten we zeggen dat het nieuwe er inmiddels een beetje vanaf is.

Van de gastvrouw trouwens ook. 😇

Maar ze bereidt voor ons een geweldige traditionele Servische maaltijd en schenkt daarbij een uitstekende Servische witte wijn.

We eten, drinken en kijken elkaar aan.

Langzaam verdwijnen de gemiste pont, de 134 extra kilometers, de omleidingen, honden, diepe plassen en dat verschrikkelijke akkerpad naar de achtergrond.

We kunnen er alweer om lachen.

Wat een dag.

Een geweldig epische dag om nooit meer te vergeten.

Proost. 🍷

Tot morgen!

Ter informatie:

De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!