Van Hof naar Szeged
Je kunt naar beneden scrollen voor het complete reisverslag of hieronder op een van de dagen klikken om die betreffende dag te bekijken.
DAG 1: 25 mei 2025 - [Berkel en Rodenrijs - Hof - 722 km]
Een veelbelovende start – MRA Iron Curtain Trail 2025, Seizoen 4
Wat een heerlijk moment: de aftrap van seizoen 4 van de MRA Iron Curtain Trail 2025!
Na maanden van voorbereiden en het zorgvuldig uitstippelen van de routes, was het dan eindelijk zover. Zondagochtend 25 mei, klokslag 06.45 uur, stapte ik vol adrenaline op de motor. De ochtendlucht was fris, de wereld nog stil – het perfecte decor voor vertrek.
Ruim anderhalf uur later reed ik het tankstation Bergh-Zuid binnen, net voorbij Zevenaar en vlak voor de Duitse grens. Tot mijn verbazing was ik dit keer als eerste ter plaatse – een zeldzaamheid, maar het zei alles over mijn gemoedstoestand: tot op het bot gemotiveerd om aan dit avontuur te beginnen.
Na het tanken en afrekenen schonk ik mezelf een stevige kop koffie in, een dubbele espresso om precies te zijn. Terwijl ik stond te genieten van het eerste bakkie van de dag, kwam Serge binnengewandeld – zoals altijd goedlachs. En als Serge binnenkomt, dan komt er iemand binnen: groot, stevig gebouwd, maar altijd met een aanstekelijk positieve vibe.
Ik zette ook voor hem een kopje klaar, toen plots de deur opnieuw openging: Corjan en Lisanne! Wat een verrassing. Zij gingen dat weekend naar de Eifel, maar besloten spontaan een stukje mee te rijden. Dat was echt genieten – een onverwacht warm begin van een veelbelovend nieuw seizoen.
Na Dortmund scheidden onze wegen zich: Lisanne en Corjan kozen het zuiden, terwijl wij oostwaarts trokken, richting Kassel. De lucht was grauw en we wisten dat het niet droog zou blijven. We hadden vooraf al tegen elkaar gezegd dat we het binnendoortraject konden overslaan als het weer zou tegenzitten. Maar ja — regen of niet, eigenwijs als we zijn, besloten we toch de kleine wegen op te zoeken. En nat werd het. Toch loonde de keuze: voorbij Eisenach reden we het Thüringer Woud binnen. Daar, tussen de regenflarden door, namen we een korte pauze met uitzicht op de imposante Wartburg. Een moment van rust én historie, midden in de grijze nevel van de dag.
Ruim 200 kilometer slingerden we binnendoor door het Thüringer Woud — een route die ongetwijfeld schitterend was, maar waarvan we nauwelijks iets zagen. De mist lag als een sluier over het landschap, dicht en stil, alsof we door een horrorfilm reden. Op sommige stukken konden we nog geen twintig meter vooruitkijken. Ik zat bovendien wat verkrampt op de motor; het was de eerste echte rit van het jaar en misschien — heel misschien — begint de leeftijd ook een beetje mee te tellen. Toch bleven we stug doorrijden. De lol zat ‘m deze keer niet in het motorrijden zelf, maar in de gesprekken met Serge. Gek zijn we, echt waar — en dáár konden we dan weer om lachen.
Na bijna elf uur sturen rolden we rond half zes het hotel binnen. Het eerste halve litertje bier verdween gulzig — alsof het onze inspanning erkende en beloonde. Niet veel later vonden we in de buurt een klein restaurantje, waar een prima pizza op ons wachtte. Die ging er in als koek, weggespoeld met een tweede halve liter bier. We zijn aangekomen in Hof, het stadje waar we in 2024 seizoen 3 van de MRA Iron Curtain Trail afsloten. Morgen zetten we koers naar het drielandenpunt Tsjechië/Duitsland/Oostenrijk — dezelfde plek waar we vorig jaar de eindvlog opnamen. Dit keer starten we daar, met de camera aan en het avontuur voor ons. Maar dat is voor morgen. Nu: oogjes dicht, snaveltjes toe.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 2: 26 mei 2025 - [Hof - Zelena Lhota - 304 km]
Een heerlijke route met 3 stukken licht onverhard!
Voor half negen ’s ochtends stonden onze stalen rossen al klaar. De koffers waren gepakt, we hadden stevig ontbeten, genoten van een kop dampende koffie, ons motorpak aangetrokken, de helm opgezet — en toen klonk het vertrouwde geronk van de motoren: op pad! De regen van gisteren had zich gelukkig teruggetrokken; het was even droog, en dat voelde als een klein cadeautje.
We stuurden onze motoren over heerlijke, smalle weggetjes die kronkelden door het groene landschap. Na een klein halfuurtje bereikten we een bijzondere plek: het drielandenpunt waar ooit de BDR, DDR en Tsjechoslowakije samenkwamen — nu Tsjechië. Een symbolisch begin van deze etappe. Vorig jaar namen we hier de eindvlog op van seizoen 3, dit keer trapten we seizoen 4 van de MRA Iron Curtain Trail juist hier af. Hoe dat eruitziet? Bekijk de video onderaan deze pagina.
De vlog stond er zo op. Serge hoeft nooit lang naar woorden te zoeken — alsof hij er al rijdend zijn zinnen vormt. Voor het eerst haalden we ook de drone tevoorschijn. Wat een prachtig extra perspectief! Dat smaakt beslist naar meer in de komende dagen. Maar lang bleven we niet hangen. We hadden vandaag zo’n 300 kilometer voor de boeg. Geen onoverkomelijke afstand, maar met enkele weggetjes op de route waarvan we niet wisten of ze überhaupt begaanbaar zouden zijn, was het slim wat tijdmarge in te bouwen.
Onze eerste stop was een ruïne waarvan op internet nauwelijks informatie te vinden was — en dat bleek niet voor niets. Na wat zoeken vonden we het vervallen bouwwerk, maar het maakte weinig indruk, Serge heeft er wel snel nog even een foto van gemaakt.
Even verderop passeerden we het voormalige concentratiekamp Flossenbürg. In 1943 zaten hier al meer dan 4.000 mensen opgesloten. Vanaf halverwege 1944 werden daar duizenden Poolse en Hongaarse Joden aan toegevoegd. Tegen het eind van dat jaar verbleven er 8.000 gevangenen in een kamp dat eigenlijk maar plek bood aan 5.000 mensen. Wie meer wil weten over deze aangrijpende plek kan terecht op de website Traces of War. Wij reden stilletjes om het concentratiekamp en weer door...
Onderweg passeerden we twee grensmusea — allebei gesloten. Maandag is blijkbaar geen geluksdag voor dit soort uitstapjes, en ook online viel er weinig over deze musea te achterhalen. Geen gemis, want even later stuurden we onze motoren een flink stuk onverhard terrein op, op zoek naar een mooi plekje voor een welverdiende pauze.
Die vonden we — een rustige open plek midden in de natuur, bij een toren die op het eerste gezicht deed denken aan een wachttoren uit de Koude Oorlog. Spannend... maar na wat beter kijken bleek het ‘gewoon’ een moderne observatietoren te zijn. Toch was het een prachtige plek: vredig, groen, stil. We haalden het koffieapparaat tevoorschijn en zetten een vers bakkie koffie. Met een stroopwafel erbij smaakte dat verrassend goed. Kleine momenten als deze maken zo’n dag echt af.
Na een lekker stuk rijden begonnen de magen te knorren — tijd voor lunch. Het weer was inmiddels flink opgeknapt, de zon brak door en het werd zelfs aangenaam warm. We streken neer op een terras in Furth im Wald, waar het heerlijk toeven was. En het ijsje dat we bestelden? Dat was niet zomaar een toetje, maar een volledige maaltijd op zich!
Furth im Wald bleek een charmant, toeristisch stadje, waar onverwacht een jeugdherinnering bovenkwam. Meer dan vijftig jaar geleden was ik hier al eens met mijn ouders geweest. Wat me vooral is bijgebleven, is een indrukwekkend optreden met een draak. Als kind was ik ervan overtuigd dat het een echte draak was — zo levensecht kwam het over.
Furth im Wald, een stadje nabij de Tsjechische grens in Duitsland, staat bekend om zijn "Drachenstich", een traditioneel volksspel waarbij een draak wordt gedood. Dit spel, een van de oudste van Duitsland, wordt al eeuwenlang opgevoerd en heeft sinds 2010 een bijzondere draak: een 11 ton zware, mechanische robot genaamd Tradinno, die als de grootste viervoetige robot ter wereld in het Guinness Book of Records staat (Bron Google AI).
Met de magen goed gevuld konden we er weer tegenaan. Nog een kleine anderhalf uur sturen bracht ons bij ons fijne hotel in Želená Lhota — een perfecte afsluiting van een dag vol afwisseling en prachtige kilometers. Vandaag kruisten we meerdere keren de grens tussen Duitsland en Tsjechië, wat steeds weer voor dat typische ‘grensgevoel’ zorgde.
De weergoden waren ons dit keer goed gezind. Op een paar druppels na hielden we het droog — wat een verademing vergeleken met de eerste, kletsnatte dag. Na 304 kilometer en ruim acht uur onderweg te zijn geweest, was het hoog tijd voor een welverdiende douche en een koud biertje. Daarna nog even de GoPro-fragmenten binnenhalen, zodat we morgenochtend weer fris, opgeladen en goed voorbereid op pad kunnen.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 3: 27 mei 2025 - [Zelena Lhota - Gmund - 330 km]
Geweldige route met flink wat hoogteverschil
Voor negen uur zaten we alweer op de motor, klaar voor de derde dag van de MRA Iron Curtain Trail 2025 – seizoen 4. De ochtend was fris, maar met blauwe luchten en wat losse wolkenflarden hadden we er zin in. Vandaag zouden we kilometers maken.
Na een half uurtje sturen passeerden we het dorp Prášily in Tsjechië, vlak bij de Duitse grens. Na de Tweede Wereldoorlog werd hier een militair oefenterrein aangelegd (Dobrá Voda), met een streng grensregime. Soldaten van het Tsjechoslowaakse Volksleger bombardeerden omliggende gebouwen – tientallen dorpen, nederzettingen en huizen verdwenen van de kaart. Pas in 1991 werd het oefengebied opgeheven, waarna Prášily uitgroeide tot een levendig en geliefd dorp in het huidige Nationaal Park Šumava.
In Tsjechië zijn maar weinig plekken waar nog aan die periode wordt herinnerd. Ook wij zagen onderweg niets wat daaraan deed denken en reden door. Zo’n dertig minuten later vonden we echter wél een bijzondere plek: Bučina, een dorp met 215 inwoners. Over een smal pad – officieel verboden voor auto’s en motoren – bereikten we het dorp. Waarschijnlijk heeft het plaatselijke hotel ervoor gezorgd dat er, met toeristische motieven, enkele wachttorens, hekwerken en andere resten van het IJzeren Gordijn bewaard zijn gebleven.
Hier word je echt even zo’n veertig jaar terug in de tijd geworpen. Je kunt je goed voorstellen hoe frustrerend het moet zijn geweest om destijds niet vrij te kunnen reizen. Het IJzeren Gordijn was hier een ongeveer twintig meter brede strook met prikkeldraad: sommige draden onder hoogspanning, andere op de grond, en delen zelfs voorzien van mijnen.
In de video onderaan deze pagina kun je zien hoe het er nu uitziet. Wij reden dezelfde weg terug naar de doorgaande route en passeerden nog een verlaten grensovergang met slagboom. Door het heuvelachtige – eigenlijk zelfs bergachtige – landschap, met toppen tot zo’n 1300 meter, vermaakten we ons uitstekend. Langs een riviertje met een vervallen bunkerlinie maakten we nog een korte stop.
De lunch haalden we bij een lokale supermarkt. Een mooie picknickplek vonden we langs het brede riviertje, dat hier meer op een klein meer leek. Serge zorgde voor de koffie en de broodjes; ik nam de eervolle taak op me om alles tot de laatste kruimel op te eten. Taken moeten tenslotte goed verdeeld worden, toch? 😄
Even later passeerden we opnieuw een oude grenspost, maar dit keer zonder te stoppen. En jawel, het zat eraan te komen: een flink stuk onverhard. Gelukkig was het droog, waardoor het – ondanks onze zware motoren met wegbanden – nog goed te doen was, zolang we het maar rustig aan deden.
Niet veel later bereikten we het Iron Curtain Memorial Guglwald in Oostenrijk. Een indrukwekkende plek, met veel informatie en foto’s over mensen die hun leven riskeerden om naar het Westen te vluchten. We hebben inmiddels al veel van dit soort plekken gezien, maar echt wennen doet het nooit. Toch rijden wij, in volle vrijheid, gewoon weer verder.
Een schrijnend voorbeeld van die tijd is het dorpje Cetviny. In 1930 telde het 121 huizen en 552 inwoners. In 1938 werden de Tsjechen verdreven en kwamen Duitsers in hun plaats. Na de Tweede Wereldoorlog werden de rollen omgedraaid: de Duitsers moesten vertrekken, en Tsjechen en Slowaken kwamen terug. En in 1955-56 werden álle bewoners opnieuw verdreven, omdat het dorp te dicht bij de grens lag.
We reden verder, stopten nog even bij het prachtige paleis Zámek Nové Hrady, dronken aan de overkant een kop koffie en zagen even later nog een indrukwekkend kasteel opdoemen. Uiteindelijk kwamen we nét voor zes uur aan bij ons uitstekende hotel in Gmünd. We hadden er vandaag ruim acht uur en vijftig minuten over gedaan – en geen minuut was saai.
Na een verfrissende douche en een goed diner maakten we nog een korte wandeling door het charmante centrum van Gmünd. Morgen wacht dag 4 – op naar het volgende avontuur!
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 4: 28 mei 2025 - [Gmund - Valtice - 278 km]
278 km genieten langs de grens van Oostenrijk en Tsjechië
De wekker gaat vroeg af, want vandaag staat een bijzonder stuk van de MRA Iron Curtain Trail op het programma. De route is zorgvuldig voorbereid, maar zo dicht langs de grens weet je het nooit zeker: kun je er écht door, of eindigt de weg plots in een hek of een verbodsbord? Juist dat maakt deze trail zo boeiend – je weet nooit precies wat je te wachten staat.
Iets na half negen vertrekken we vanuit het charmante Gmünd in Oostenrijk. Het is droog, al hangt er een grijs wolkendek boven ons – kans op een buitje dus. De eerste kilometers slingeren over prima wegen door het uiterste noorden van Oostenrijk, een regio waar je als motorrijder niet snel komt. Toch blijkt het een verrassend mooi gebied, met wijngaarden, kastelen, rivieren en glooiende heuvels zover je kijkt.
Onze eerste stop is eenvoudig maar perfect: een bankje langs de weg, koffie uit de thermos, een stroopwafel, en natuurlijk een MRA-sticker op een paal – de traditie leeft voort.
Na ruim een uur rijden we door het noordelijkste puntje van Oostenrijk, langs het dorpje Rottal. Even later passeren we een gedenksteen uit de Tweede Wereldoorlog, waarna de route overgaat in een onverhard pad. Rustig aan dus, en ondertussen tellen we alweer de vierde grenspassage tussen Tsjechië en Oostenrijk.
Een anderhalf uur later duikt aan de horizon een indrukwekkende bunkerlinie op – gebouwd rond 1935 en 1936, de zogenoemde Czech Maginot Line. Geïnspireerd op de Franse variant, moest deze linie de Duitsers tegenhouden tot bondgenoten te hulp konden schieten. Een moedige poging, maar vergeefs, zo weten we nu..
Niet veel later rijden we langs Kasteel Zámek Uherčice, een chateau uit 1487 dat in de Tweede Wereldoorlog dienstdeed als vrouwengevangenis en soldatenbarak. Even verderop duikt alweer het volgende historische juweel op: Burg Hardegg, het grootste kasteel van Neder-Oostenrijk. De imposante muren vragen om een fotostop, en die krijgen ze ook. In het dorp Hardegg wandelen we over de brug over de rivier de Thaya – precies op de grens tussen Oostenrijk en Tsjechië.
Een bijzondere halte onderweg is de Šatov-bunker, ooit bezocht door Hitler zelf voor propagandadoeleinden. De bunker was bedoeld om de nazi’s tegen te houden, maar na de oorlog kreeg hij een nieuwe functie: het communistische regime moest erdoor ‘binnen’ blijven. Geschiedenis in lagen – letterlijk en figuurlijk.
Vlak voor de grens met Oostenrijk duikt plots een gigantisch winkel- en entertainmentcentrum op, compleet met draken op het dak. Het is immens groot… en vrijwel leeg. Je vraagt je af hoe het kan blijven bestaan – surrealistisch bijna.
In het plaatsje Laa an der Thaya maken we nog een foto van het middeleeuwse raadhuis, en verderop rijden we langs het fraaie Tsjechische stadje Mikulov. Hier hield Hitler ooit een toespraak vanaf het balkon van het raadhuis, gericht aan de Sudeten-Duitsers – een vreemd idee als je daar nu rustig doorheen rijdt.
Het grensmuseum Železné Opony blijkt gesloten, maar niet veel later bereiken we Valtice, onze eindbestemming van de dag. We vinden een fijn hotel, eten in het stadje en wandelen nog even naar het indrukwekkende barokke paleis Zámek Valtice – volgens velen het mooiste van Tsjechië.
Een gedeelte van wat elke dag opgeladen moet worden...
Na bijna acht uur rijden en 278 kilometer vol geschiedenis, natuur en verrassingen, is het tijd om te ontspannen. Morgen wacht weer een nieuw hoofdstuk van dit avontuur.
👉 Bekijk hieronder de uitgebreide video van deze dag!
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 5: 29 mei 2025 - [Valtice - Morbisch am See - 255 km]
Een route vol uitdagingen en stoute momenten
De vijfde dag van de MRA Iron Curtain Trail 2025 begint zoals het hoort: met zon, goed humeur en zin in avontuur. Vandaag wacht ons een rit vol verrassingen – kleine weggetjes, onzekere paadjes, drie landsgrenzen en een flinke dosis geschiedenis. Om 08:45 uur draaien we de sleutel om. Het zonnetje straalt, wij stralen nog harder. Na amper vijf minuten begint de eerste uitdaging: een gravelweg vol zand en losse stenen. Met onze zware motoren en straatbanden is dat geen kattenpis – maar de wielen blijven op de grond, al is het kantje boord.
We laten Tsjechië achter ons en rollen Oostenrijk binnen. De wegen zijn hier beter, de koffie geurig, maar lang duurt die rust niet. Over een brug – gelukkig open voor verkeer – steken we door naar Slowakije. Wat een contrast! Waar Oostenrijk keurig en gecultiveerd is, voelt Slowakije ruiger, ongerepter. Smalle wegen slingeren door het landschap, langs oude bunkers waar we natuurlijk even stoppen voor foto’s. En ja, ook vandaag ontbreekt onze traditionele koffie-en-stroopwafelpauze niet.
Rond de middag bereiken we de Freedom Cycling Bridge, aan de rand van Bratislava. Deze voetgangers- en fietsbrug over de rivier de Morava verbindt Slowakije met Schlosshof in Oostenrijk en maakt deel uit van de Iron Curtain Trail. Het verhaal gaat dat men ooit stemde voor de naam “Chuck Norris Bridge”, maar dat vond de overheid iets té stoer. Met de motor mochten we er niet over, dus dan maar lopend – heen én terug, want ja, dat hoort erbij.
We rijden verder terwijl de zon de schaduw van de Koude Oorlog lijkt te verzachten. Niet veel later komen we bij een indrukwekkende plek: The Gateway to Freedom, aan de voet van Devín Castle.
Het kasteel torent 212 meter boven de samenvloeiing van Donau en Morava, ooit een strategische plek waar Romeinen, kooplieden en later soldaten de doorgang bewaakten. Nu is het een ruïne met een uitzicht dat je stil krijgt.
Maar wij zijn hier vooral voor de Poort van de Vrijheid: een wit monument met kogelgaten, ter nagedachtenis aan meer dan 400 mensen die tussen 1945 en 1989 werden gedood bij hun poging te vluchten uit Tsjecho-Slowakije. Daarnaast staat een roestig ijzeren beeld met de woorden van Churchill:
“Van Stettin aan de Oostzee tot Triëst aan de Adriatische Zee is een ijzeren gordijn over het continent neergedaald.”
Indrukwekkend, beladen, maar belangrijk om te zien.
Na een korte stop rijden we via een onverhard pad naar het drielandenpunt Oostenrijk–Hongarije–Slowakije. Geen toerist te bekennen – het rijk is van ons alleen. Tussen de sculpturen die de val van het IJzeren Gordijn symboliseren, voel je de geschiedenis bijna tastbaar.
Verder richting Oostenrijk krijgen we weer gravel onder de banden – we zouden het bijna gaan missen – tot we aankomen bij de Andau-brug, ooit de vluchtroute van tienduizenden Hongaren tijdens de opstand van 1956. Vandaag is het een bescheiden fiets- en loopbrug, maar met een groot verhaal. We kunnen het niet laten en steken, heel braaf-ongehoorzaam, tóch even over met de motor.
Aan de overkant zien we een wachttoren en besluiten (nou ja, Serge besluit 😉) een geitenpad te volgen. Dat hebben we geweten… Eerst gras, dan los grind. Een moment van onoplettendheid en bam! — het voorwiel glijdt weg. Daar lig ik, op mijn rug, naar de hemel te staren. De motor een paar krasjes, ik een deuk in mijn ego en een zere rug. Gelukkig niets wat een stevige dosis diclofenac niet oplost. Geen beelden helaas — camera uit.
We hijsen de motor overeind en rijden door, want er wacht nog een welverdiende cappuccino bij het Esterházy-kastély in Hongarije, een barokpaleis dat niet zou misstaan naast Versailles.
Na ruim 7 uur en 18 minuten sturen, 275 kilometer avontuur, drie landen en een valpartij later, parkeren we de motoren bij ons hotel aan de Neusiedler See. Tijd voor een wandeling, een goed bord eten en een ijskoud biertje.
Dat hebben we dik verdiend. Proost!
👉 Bekijk hieronder de uitgebreide video van deze dag!
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 6: 30 mei 2025 - [Morbisch am See - Apátistvánfalva - 250 km]
250 km avontuur, regen en een onvergetelijke ontmoeting
We vertrekken om 08:22 uur onder een hemel die eruitziet alsof hij elk moment kan openbarsten. Een zwaar wolkendek, donkergrauw als nat beton. Maar ons humeur? Licht, luchtig en klaar voor een nieuwe dag op de MRA Iron Curtain Trail 2025. Vandaag rijden we door Oostenrijk, Slovenië én Hongarije, met een route vol geschiedenis, verrassingen en misschien wel het meest bijzondere moment van dit seizoen.
Nog geen vijftien minuten later stoppen we bij het Changemonument, dat herinnert aan de Pan-Europese Picknick van 19 augustus 1989. Een vredesdemonstratie waar – voor het eerst in jaren – de grens tussen Oostenrijk en Hongarije even werd opengesteld.
In die drie uur vluchtten ruim 600 DDR-burgers naar het Westen.
Wat een moed, wat een chaos, wat een historische breuklijn.
Hongarije was in de Koude Oorlog al “vrijer” dan Oost-Duitsland. Burgers hadden vanaf 1988 een soort wereldpaspoort en konden redelijk vrij reizen. Het IJzeren Gordijn was verwaarloosd, restauratie zou 20 miljoen euro kosten en… dat vond men simpelweg de investering niet waard. Dus ging de grens maar open.
Binnen drie weken vluchtten vervolgens 25.000 Oost-Duitsers naar het Westen.
Een lawine die niet meer te stoppen was.
Maar het verhaal krijgt ook een tragische bladzijde.
De 36-jarige Kurt-Werner Schulz probeerde op 22 augustus 1989 te vluchten met zijn vrouw en 6-jarige zoon. Ze waren al bijna veilig toen een grenswacht hen opmerkte. Kurt stuurde zijn vrouw en kind vooruit, vocht terug… maar een tweede bewaker schoot hem dood. Hij lag eigenlijk al op Oostenrijkse grond, maar is teruggesleept naar Hongarije – iets wat 20 jaar later door één van de betrokken grenswachten werd bevestigd.
Een hartverscheurend verhaal. Zo dicht bij vrijheid. Zo dichtbij 9 november 1989, de val van de Muur.
Regen, Romeinen en mooie woorden
We rijden verder en komen door het middeleeuwse centrum van Sopron, waar zelfs Romeinse ruïnes te vinden zijn. Het begint licht te regenen, maar het is nog niet storend. We maken een kort uitstapje naar een gedenkplaats met de prachtige woorden:
“Ik was eens een vreemdeling en jij verwelkomde mij.”
Een zin die in dit gebied net iets harder binnenkomt.
Ook Kőszeg rijden we door zonder uitgebreid te stoppen — een prachtig middeleeuws stadje met vestingmuren, kerken en een kasteel — maar in de regen is de motivatie om af te stappen toch net iets kleiner. Serge schiet nog snel een foto van een Romeins aquaduct. Bijzonder, zelfs in miezerregen.
Dan komt misschien wel hét moment van deze hele reis: het IJzeren Gordijn Museum in Felsőcsatár.
Een kleine privécollectie, ergens midden in het niets, opgericht door Sándor Goják — een voormalige grenswachter die hier in de jaren ’60 werkte.
Maar het museum is niet bijzonder vanwege de spullen.
Het is bijzonder vanwege hem.
Sándor ontvangt ons met een warme glimlach en… een glas zelfgemaakte wijn. We krijgen geen standaard verhaal, maar zijn verhaal. In een mengeling van Hongaars, Duits, gebarentaal en pure emotie vertelt hij over zijn tijd als jonge dienstplichtige.
Veel grenswachters waren nog geen 18 jaar.
Ze deden hun plicht, maar deden ze dat níét, dan liepen ze zelf gevaar.
Ze moesten oude mijnen vervangen door nieuwe — levensgevaarlijk. Sommigen van zijn vrienden kwamen om. Zijn ogen glinsteren van trots, maar worden soms donker van herinneringen.
Het is rauw, echt en onvergetelijk.
Wij voelen ons oprecht vereerd dat we deze verhalen uit eerste hand mochten horen.
Kijk vooral ook de video onderaan deze pagina.
We hadden makkelijk nog een fles wijn kunnen leegdrinken, maar de weg roept — en de paden zijn door de regen inmiddels glibberiger dan een gladde aal.
We vervolgen onze route en stoppen bij de Martin Church.
Hier werden in 1945 ruim 120 Hongaarse Joden geëxecuteerd, omdat ze te zwak waren om mee te lopen naar kamp Mauthausen. Een Oostenrijkse ooggetuige rapporteerde later wat er was gebeurd.
Een plek waar je even stil van wordt.
Daarna zien we opnieuw delen van de South-East Wall, inclusief een tank en ondergrondse tunnels. We lopen er kort doorheen — de motoren staan onbeheerd langs de weg — maar het geeft opnieuw een inkijkje in een wereld die we ons nauwelijks kunnen voorstellen.
We rijden verder naar Szentgotthárd, waar een indrukwekkende kerk ons begroet. Groot, statig en misschien iets te veel “wie-heeft-de-grootste”-architectuur — maar mooi, absoluut mooi.
We steken van Hongarije naar Slovenië, en een kleine 40 minuten later alweer terug naar Hongarije.
Niet omdat we zo enthousiast zijn over grenzen, maar omdat we in dit stukje Slovenië geen geschikte overnachtingsplek konden vinden.
Gelukkig lukt dat in Hongarije wél: een fijn hotel in de natuur, een goed bord eten en een ijskoud biertje dat precies smaakt zoals een biertje moet smaken na 7,5 uur rijden.
Het was een dag vol regen, verhalen, geschiedenis, emotie en ontmoeting.
Een dag die je bijblijft.
En een dag die zin geeft in morgen.
👉 Bekijk hieronder de uitgebreide video van deze dag!
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 7: 31 mei 2025 - [Apátistvánfalva - Harkany - 358 km]
Heet, zand, gravel en lang…
Voor 09:00 uur zitten we alweer in het zadel voor de zevende etappe van de MRA Iron Curtain Trail 2025, seizoen 4. Vandaag staat een stevige rit door Hongarije, Slovenië en Kroatië op het programma: 8,5 uur over kleine weggetjes, eindeloze gravelstroken en onder een zon die ons met 29 graden stevig aan het werk zet. Maar eerlijk? Ik had geen seconde willen missen — en het biertje na afloop smaakte daardoor nóg beter.
Bezienswaardigheden die direct met het IJzeren Gordijn te maken hebben, komen we deze dag niet tegen. Wat we wél zien? Gravel. Véél gravel. Het eerste lange stuk treffen we na ongeveer drie uur rijden in Hongarije: kilometerslang, heet, stoffig en flink werken om de motor netjes in het spoor te houden. Maar we houden beide wielen op de grond en bereiken zonder problemen de Kroatische grens.
👉 Bekijk in de video hieronder hoe we ons door de gravelpaden heen hebben geworsteld.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 8: 01 juni 2025 - [Harkany - Szeged - 252 km]
Oorverdovend heet naar het eindpunt van seizoen 4
Om 08:30 uur vertrekken we al richting Szeged, het officiële eindpunt van de MRA Iron Curtain Trail 2025 – seizoen 4. Op papier een rit van ruim 250 kilometer, in de praktijk acht en een half uur onderweg, onder een zon die vanaf het begin geen enkele concessie doet.
Echt indruk maakt het 'Monument ‘Battle of Batina’, vlak voor de grensovergang van Kroatië naar Servië. Het monument ligt op een prachtige locatie met weids uitzicht over de Donau. Hier vond in november 1944 een van de hevigste en strategisch belangrijkste veldslagen plaats die ooit op Joegoslavisch grondgebied zijn uitgevochten. Aan de ene kant stonden het Rode Leger en het Nationale Bevrijdingsleger van Joegoslavië, aan de andere kant de Wehrmacht en haar bondgenoten.
Morgen blijven we een dag in Szeged, nemen we de eindvlog op en laten we meer zien van deze interessante stad.
Voor nu: oogjes dicht en snaveltjes toe. Tot morgen!
👉 Bekijk in de video hieronder hoe heet we het hadden.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 9: 02 juni 2025 - [Szeged - Hongarije]
Prachtig mooi Szeged en eindvlog!
Vandaag staat volledig in het teken van rust — en die was hard nodig ook. Na acht intensieve dagen rijden beginnen de spieren te protesteren, oude botten kraken vrolijk mee en het lijf geeft duidelijk aan dat het mooi geweest is. Maar wat is het een fijne plek om even op adem te komen. Het is warm, zomers bijna, en Szeged blijkt de perfecte stad om het tempo eruit te halen.
We slenteren zonder plan door het oude centrum, langs statige gebouwen en brede pleinen. Szeged ademt ruimte en licht, mede dankzij de ligging aan de rivier de Tisza. Na de grote overstroming van 1879 werd de stad vrijwel volledig herbouwd, wat resulteerde in elegante boulevards, veel art-nouveau-architectuur en een ontspannen, bijna mediterrane sfeer. Niet voor niets wordt Szeged ook wel de ‘Zonnestad van Hongarije’ genoemd.
Wat daarbij opvalt — en eerlijk gezegd ook gewoon prettig is — is hoe veilig, rustig en schoon de stad aanvoelt. Geen opgejaagde sfeer, geen rommel op straat, geen gevoel van constante alertheid zoals je dat tegenwoordig in veel West-Europese steden helaas wel ervaart. Gewoon ontspannen rondlopen, genieten van de omgeving en het leven dat zich hier in een aangenaam tempo afspeelt.
Tussen het wandelen door genieten we van een heerlijke lunch, gevolgd door een diner dat nóg beter smaakt. Hoogtepunt van de dag is zonder twijfel het bezoek aan een oud paleis dat is omgetoverd tot wellnesscentrum. Daar schieten we regelmatig in de lach — maar ontspannen doen we zeker ook. Warme kruidenbaden, sauna’s en dampende ruimtes zorgen ervoor dat lichaam én hoofd langzaam weer tot rust komen.
Aan het eind van de dag nemen we de eindvlog op, want Szeged is de officiële eindbestemming van de MRA Iron Curtain Trail 2025 – seizoen 4. In de video blikken we terug op deze indrukwekkende reis en kijken we alvast vooruit naar nieuwe avonturen. Vergeet dus vooral niet om onderaan deze pagina de video te bekijken.
We kruipen vroeg onder de lakens, want morgen wacht er nog een extra traktatie: op weg naar Roemenië, richting de beroemde passen. Een toetje, zeg maar — maar dat lezen en zien jullie in het volgende verslag.
Domplein in avondlicht
Het Domplein in het zachte avondlicht. Stil, ruim en bijna sereen — een plek waar Szeged laat zien hoe ontspannen en veilig een stad kan aanvoelen.
Koffiemoment
Tijd voor koffie. Kleine momenten als deze maken een rustdag echt compleet.
De Votiefkerk van opzij
Imposant en gedetailleerd, vanuit elke hoek anders. De Votiefkerk is het ankerpunt van de stad.
Art nouveau & rust
Een van de vele art-nouveauparels van Szeged. Zeker op een terras voelt alles hier ontspannen en ongehaast.
Nog een keer dat hoekpand
Datzelfde art-nouveaugevoel, vanuit een andere hoek. Szeged blijft verrassen, zelfs zonder plan.
Stadhuis Szeged
Het statige stadhuis, met zijn opvallende toren en kleurrijke dak. Een symbool van trots en wederopbouw.
Verbonden gebouwen
Een luchtbrug tussen twee statige panden — typisch voor het Szeged dat na 1879 met grandeur werd herbouwd.
Langs de Tisza
Wandelen langs de rivier, met bruggen, beelden en ruimte. Stil, schoon en verrassend ontspannen.
Standbeeld in het groen
Tussen oude bomen en schaduwrijke paden laat Szeged zien hoe groen en leefbaar een stad kan zijn.
Luchtfoto met de Dom
Het hart van Szeged van bovenaf: de imposante tweelingtorens van de Votiefkerk domineren het stadsbeeld, omringd door rode daken, groen en de rust van de Tisza op de achtergrond.
Interieur van de Votiefkerk
Binnen in de Votiefkerk: een overweldigend spel van kleuren, mozaïeken en details. Een plek waar je vanzelf stil wordt en even de intensiteit van de afgelopen dagen laat bezinken.
Frontaal en indrukwekkend
Voor de Votiefkerk voel je pas echt de schaal van het bouwwerk — en het symbolische einde van seizoen 4.
Wellness-selfie
Rustdag serieus genomen. Oude botten in warm water, handdoek om de nek en vooral veel lachen — herstel in z’n puurste vorm.
Terras in de stad
Proost op de rustdag in Szeged. Goed gezelschap, koud bier en die fijne, ontspannen sfeer waar deze stad zo in uitblinkt.
Op de kamer, biertje erbij
Na acht intensieve rijdagen smaakt het eerste biertje extra goed. Even niks moeten, alleen nagenieten en op tijd naar bed.
👉 Bekijk in de video hieronder ons bezoek aan Szeged en onze eindvlog
DAG 10: 03 juni 2025 - [Szeged - Sebesel - 435 km]
Verbindingsroute van Szeged naar de beroemde passen in Roemenië
De tiende dag van de MRA Iron Curtain Trail – seizoen 4 (2025). Vandaag staat er een echte verbindingsroute op het programma. Na de rustdag in Szeged zijn de batterijen weer opgeladen en rijden we op ons gemak richting Roemenië, waar de beroemde bergpassen al op ons wachten.
Het doel van vandaag is simpel: rustig kilometers maken en dichter bij het begin van de Transalpina Road komen. We vertrekken vanuit Szeged en rijden zo’n 435 kilometer, goed voor ongeveer acht uur en twintig minuten onderweg. Niet heel spectaculair vandaag, maar wel een ontspannen rit door het vlakke grensgebied van Hongarije richting Roemenië — de opmaat naar wat morgen komt.
Het eerste gedeelte door het zuiden van Hongarije is leeg: rustige wegen, lange rechte stukken en nauwelijks bochten. Saai, zeggen veel mensen. Wij zeggen: heerlijk rustig. Bijna therapeutisch zelfs. De banden zoemen onder je, de motor bromt gemoedelijk door en af en toe klinkt er wat gekkigheid via onze headsets. Zo’n rit waarbij je gedachten rustig meedrijven met het landschap.
Het eerste stuk in Roemenië verschilt eigenlijk nauwelijks van Hongarije: vlak, open en rustig. Maar dan verschijnt Arad op de horizon. Een grote stad, druk verkeer en voor het eerst op deze reis echt stedelijke hectiek (lees: ellende). Na dagen van rustige wegen is dat even schakelen. In de hitte schuifelen we stapvoets door het verkeer, omringd door het lawaai van auto’s en bussen.
En eerlijk is eerlijk: het stuk vóór, door en na Arad… dat is inderdaad niet veel aan. Soms hoort zo’n verbindingsstuk er gewoon bij. Gelukkig weten we dat het slechts de aanloop is naar wat er morgen wacht: de bergen en de beroemde passen van Roemenië.
Na ruim drieënhalf uur sturen verandert het landschap langzaam. De vlaktes maken plaats voor heuvels en al snel zien we de eerste bergen verschijnen, sommige al ruim boven de 1000 meter. Ook de eerste haarspeldbochten laten zich zien — een heerlijk voorproefje van wat ons de komende dagen te wachten staat.
Met de verkoeling van de bossen waarin we rijden is het hier, in de omgeving van Apuseni Natural Park, ineens heerlijk motorrijden. De weg slingert door het groen, de lucht voelt frisser aan en het ritme van de bochten maakt het rijden weer speels.
We stoppen slechts een paar keer: voor een bak koffie, een eenvoudige maar prima spaghetti-lunch en bij een klein monument uit de Tweede Wereldoorlog. Verder is het vooral rustig doorrijden en genieten van het landschap dat steeds mooier begint te worden. De bergen lonken — en morgen gaan we daar echt in verdwijnen.
We rijden lekker door en onze enige medereizigers zijn grote, vliegende insecten die zich gretig op vizier en motor verzamelen. Het hoort er allemaal bij: na een paar uur rijden begint op de voorkant van de motor langzaam een kleine insectencollectie te vormen.
Onderweg passeren we Castelul Botești, maar eerlijk gezegd nemen we niet eens de moeite om te stoppen voor een foto. De kilometers lopen lekker en we houden het tempo erin.
Het laatste stuk gaat over provinciale wegen richting Alba Iulia, waarna we verder rijden naar Sebeșel. Net voorbij het dorp bereiken we onze overnachtingsplek: een bijna gloednieuw hotel-restaurant.
Daar mogen eindelijk de inmiddels wat klef geworden motorpakken uit. Even opfrissen, het stof van de dag van je afspoelen en daarna neerploffen met een koud biertje. En alsof dat nog niet genoeg is, volgt er ook nog een heerlijke entrecote. Het lichaam komt tot rust — en de geest eigenlijk ook.
Niet al te laat naar bed, want morgen wacht waar we al die tijd naartoe hebben gereden: de bergen en de beroemde passen. We zijn benieuwd wat de dag van morgen gaat brengen.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 11: 04 juni 2025 - [Sebesel - Vidraru-dam - 272 km]
Eindelijk, de beroemde passen in Roemenië!
Lekker op tijd zitten we weer op de motor. Vandaag staat een absolute klassieker op het programma: de Transalpina Road. De hoogste weg van Roemenië en zonder twijfel een van de meest spectaculaire bergwegen in de Karpaten.
De route slingert door het Parâng-gebergte in de Zuidelijke Karpaten en bereikt zijn hoogste punt op de Urdele-pas, op maar liefst 2145 meter boven zeeniveau. Alleen al die cijfers maken indruk — en we moeten er nog beginnen.
We starten rustig. De zon laat zich al goed zien en ons humeur is minstens zo goed. Toch zit er bij mij een lichte kriebel in de buik. De haarspeldbochten schijnen hier behoorlijk krap te zijn, en laat dat nou net niet mijn sterkste punt zijn. Maar gelukkig rijdt Serge voor me. En dat geeft vertrouwen — dan komt het altijd goed.
Al na twintig minuten bereiken we het begin van de Transalpina Road. We stoppen bij het prachtige stuwmeer Lacul Oașa, waar een paar kleine kraampjes staan met souvenirs en — minstens zo belangrijk — koffie.
Alleen… we zijn vergeten Roemeense Leu te pinnen, en een pinapparaat hebben ze hier niet. Dat lijkt even een probleem, maar de eigenaar van het winkeltje blijkt ontzettend vriendelijk. We krijgen gewoon koffie aangeboden. Als tegenprestatie duiken wij in onze bagage en halen er een stroopwafel uit. Een prima ruil, vinden we zelf.
We raken met hem in gesprek en krijgen meteen interessante informatie: de passen van de Transalpina zijn officieel nog gesloten, maar… je kunt langs de borden rijden en de weg is gewoon vrij.
Tja, dan weten jullie waarschijnlijk al wat wij gedaan hebben 😀.
Een rit over de Transalpina Road (DN67C), ook wel bekend als The King’s Road, is werkelijk indrukwekkend. Niet voor niets wordt deze route regelmatig vergeleken met de Großglockner Hochalpenstraße. De verwachtingen zijn hoog — en die worden al snel waargemaakt.
Na ongeveer een uur rijden vanaf het stuwmeer begint de eerste echte beklimming: de Pasul Tărtărău, met een hoogte van zo’n 1700 meter. Al snel zien we hekken en een wit bord met rode rand. Er staat tekst op… in het Roemeens. En aangezien wij die taal niet machtig zijn — of misschien gewoon selectief lezen — rijden we er langs. En ja hoor, de weg is gewoon begaanbaar 😀
Het weer is fantastisch en wat misschien nog wel opvallender is: we komen vrijwel niemand tegen. Op één vrachtwagen na hebben we de weg helemaal voor onszelf. Geen verkeer, geen drukte — alleen wij, de motoren en de bergen.
Niet te lang over nadenken. Gewoon doorrijden en genieten. En dat hebben we gedaan.
In het begin zijn de bochten nog overzichtelijk en ruim, lekker om in het ritme te komen. Maar na een uur of twee heerlijk sturen worden ze langzaam krapper… en nog krapper. De haarspeldbochten volgen elkaar in rap tempo op en vragen steeds meer concentratie.
Bij mij zorgt dat toch voor een klein beetje knikkende knieën. Dus: tempo eruit, focus erin en rustig blijven rijden. En eerlijk is eerlijk — het gaat gewoon goed.
Boven op een van de passen stoppen we even. Tijd voor een paar foto’s, maar vooral om stil te staan bij waar we zijn. De rust, de frisse berglucht en de uitzichten die eindeloos lijken door te lopen… dit zijn de momenten waarvoor je het doet.
We stappen weer op en gaan verder, maar de bochten worden nu zó krap dat ik er echt moeite mee begin te krijgen. De haarspelden volgen elkaar in hoog tempo op en laten weinig ruimte voor fouten. Gelukkig rijdt Serge voor me en houdt hij het overzicht. Via de headset geeft hij aan dat er geen tegenliggers zijn, dus ik kan de volle breedte van de weg gebruiken. En geloof me — die ruimte heb ik echt nodig.
Dan bereiken we het dak van deze route: de Pasul Urdele, met zijn 2145 meter de hoogste pas van Roemenië. En wat een plek… ruig, groots en minstens zo indrukwekkend als de bekende Alpenpassen. Misschien zelfs nog wel mooier, juist omdat het hier zo puur en ongerept voelt.
En het mooiste van alles: omdat de weg officieel nog gesloten was, hebben we deze pas helemaal voor ons alleen. Geen verkeer, geen drukte — alleen wij, de motoren en het gevoel dat je hier even helemaal alleen op de wereld bent.
Naar beneden rijden gaat op de een of andere manier altijd makkelijker. Het evenwicht voelt natuurlijker en de bochten laten zich net wat soepeler nemen. Toch zit het me nog even dwars dat die krappe haarspelden bovenin zo moeizaam gingen. Maar daar moet je niet te lang in blijven hangen — dat helpt niemand. Thuis weer oefenen, beter worden, meer kun je eigenlijk niet doen.
En vooral: niet vergeten te genieten.
Van de wegen, van het rijden, van de heerlijke, betrouwbare Honda Africa Twin die me overal doorheen brengt. En van het gezelschap van een perfecte reismaat, die precies weet wanneer hij moet helpen en wanneer hij je gewoon je eigen weg moet laten vinden.
En dan zijn er nog die momenten die je niet kunt plannen. Zoals een schaapskudde die de weg blokkeert, midden in de bergen. Even stilstaan, kijken, lachen — en een praatje maken met een bijzonder vriendelijke herder. Dat zijn de herinneringen die blijven hangen.
Na zo’n vier uur rijden over misschien wel de mooiste wegen van deze reis is het ineens voorbij. We dalen af naar het stadje Novaci, en daarmee ook terug naar de ‘gewone wereld’.
Na de bijna magische rust van de — officieel afgesloten — Transalpina Road is het even slikken. Het verkeer is druk, chaotisch en vraagt meteen weer alle aandacht. Even omschakelen dus.
Maar ook dat hoort erbij. Met een beetje humor via de headsets, een gezonde dosis concentratie en de nodige relativering manoeuvreren we ons er weer doorheen. En zoals zo vaak op deze reis: ook dit stuk komen we gewoon weer zonder kleerscheuren doorheen.
Gelukkig heeft het lot nog een mooi toetje voor ons in petto. Na Curtea de Argeș rijden we richting de indrukwekkende Vidraru Dam, aan de voet van de legendarische Transfăgărășan Road.
En meteen zijn ze er weer: prachtige natuur, vloeiende bochten en uitzichten die blijven verrassen. Alsof de dag nog één keer alles uit de kast trekt.
En dan… beren.
Plots komt er eentje uit de berm. Voor een fractie van een seconde lijkt het alsof hij zo de weg op wil stappen. We houden automatisch in. De beer kijkt ons aan — strak, alert, bijna dreigend — alsof hij wil zeggen: dit is mijn terrein.
Even staan we stil in dat moment.
Maar gelukkig voor de beer, en misschien nog wel meer voor ons, besluit hij toch anders. Hij draait zich om en verdwijnt weer geruisloos in het bos. Alsof er niets gebeurd is.
Zo’n ontmoeting vergeet je niet snel.
En zo komen we aan bij de best wel toeristische Vidraru Dam. Een plek die duidelijk populair is, maar dat is ook niet zo gek — de omgeving is simpelweg indrukwekkend.
We hadden thuis al het enige hotel op loopafstand van het stuwmeer gereserveerd. Ideaal dus. Motoren parkeren, inchecken, douchen… en dan snel een koud biertje. Daarna eten, nog een biertje en vervolgens nog even de benen strekken met een wandeling richting het stuwmeer.
De avond valt langzaam, het water ligt er rustig bij en de bergen tekenen zich af tegen de lucht.
Wat een geweldige afsluiting van een fabuleuze dag.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 12: 05 juni 2025 - [Vidraru-dam - Timișoara - 427 km]
Vandaag stond in eerste instantie één van de absolute hoogtepunten van de reis op het programma: de Transfăgărășan. Een spectaculaire bergweg van zo’n 90 kilometer dwars door het Făgărașgebergte, vaak genoemd als één van de mooiste wegen ter wereld.
We hadden het al van meerdere mensen gehoord: gesloten.
Maar ja… eigenwijs als we zijn, dat willen we dan toch zelf even zien.
Serge ging op verkenning, terwijl ik alvast begon aan een alternatieve route. Na een kleine twee uur — en naar verluidt een complete berenjacht verder (dat gebied lijkt wel één grote beren-hotspot, waarschijnlijk omdat mensen ze voeren vanuit de auto) — kwam hij terug.
Definitief oordeel: dicht.
Geen doorkomen aan. Geen omweg mogelijk.
Dus daar zaten we. Op het terras van een prima hotel, met een paar espresso’s voor ons neus, plannen bij te stellen. Oorspronkelijk zouden we na de Transfăgărășan nog een lus maken richting het Tatra-gebergte in Slowakije. Maar de weersvoorspellingen daar waren allesbehalve aantrekkelijk.
Besluit: we gaan naar huis.
In een vrij rechte lijn.
Nog zo’n 2000 kilometer te gaan, en dat wilden we in drie à vier dagen doen. Overnachtingen? Die zien we onderweg wel.
Om 11:40 uur gingen de routes open in MyRoute-app, motoren gestart… en gáán.
Wat volgde was allesbehalve een makkelijke dag.
Dwars door het Făgărașgebergte, over provinciale wegen — en we waren duidelijk niet de enigen met dat idee. Files. Dikke files. En nauwelijks ruimte om erlangs te komen.
En dat bij 37 graden.
Helm op, hitte die tegen je aan slaat, motor die staat te koken… tanden op elkaar en door.
Maar vandaag… had de duivel het op ons gemunt.
Even verderop: opnieuw een weg afgesloten. Nog meer files. En ondertussen zagen we de lucht veranderen. Donkergrijs werd zwart.
Op onze smartphones verscheen zelfs een waarschuwing: extreem weer op komst. Alsof dat nog niet genoeg was, reden we ook stukken over half opengebroken wegen, zonder asfalt.
Je voelt het meteen:
als hier regen op valt, verandert dit in één grote modderbaan.
Met vrachtwagens.
Dat wilden we voor zijn.
Dus ja… dan ga je improviseren.
Gaatje links? Naar links.
Gaatje rechts? Naar rechts.
Soms zelfs een stukje tegen het verkeer in.
Getoeter, boze blikken… maar ook verrassend vaak een handgebaar van: “ga maar, kom erlangs.”
En eerlijk is eerlijk: ook dit keer kwamen we er weer doorheen.
Zonder kleerscheuren.
En toen, eindelijk: een stuk snelweg.
Rust. Ruimte. Gas erop.
Maar die lucht…
Het voelde niet goed. En toen begon het.
Eerst de flitsen.
Daarna de knallen.
Donder die door je lijf gaat.
Nog droog, maar voor hoe lang?
We moesten ergens schuilen.
En precies op dat moment — alsof de duivel toch een zwak voor ons had — verscheen er een tankstation. Nog 8 kilometer. Vol gas. Terwijl het midden op de dag inmiddels bijna pikkedonker was geworden. Het had iets onheilspellends.
De eerste druppels vielen al.
Daar is de afslag. Snel eraf.
En toen ging het los.
Onder het afdak van het tankstation barstte de hemel open. Regen kwam met bakken tegelijk naar beneden. Donder liet de grond trillen en elke bliksemflits zette de wereld even in fel wit licht.
Een inferno.
En net zo snel als het begon… was het ook weer voorbij.
Binnen, veilig in de foyer van het tankstation, Booking.com erbij gepakt en een hotel geregeld: Hotel Spa Ice Resort, aan de rand van Timișoara.
Van de stad hebben we niets gezien.
Motor parkeren. Douchen.
Een liter bier.
En een stevig stuk vlees naar binnen werken.
En vooral: blij dat we droog en veilig binnen zaten.
Deze dag: 427 kilometer in ruim 7 uur.
Nog iets meer dan 2000 kilometer te gaan.
Morgen weer verder…
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 13: 06 juni 2025 - [Timișoara - Platting - 907 km]
Oorverdovend heet… en toch 907 kilometer in ruim 11 uur weggetikt.
Om 08:00 uur zaten we alweer op de motor.
Geen discussie, geen plan B — gewoon kilometers vreten. Niets meer, niets minder.
Vanuit Roemenië reden we in een lange, monotone lijn naar huis. Dwars door Hongarije, door Oostenrijk en uiteindelijk Duitsland in. Snelwegen, tankstops, weer door. Het ritme van de dag was simpel en meedogenloos.
De hitte hing als een deken over alles heen.
De wind die normaal verkoeling geeft, voelde nu als een föhn in je gezicht.
Urenlang hetzelfde beeld.
Asfalt dat onder je door schuift.
Gedachten die langzaam afdwalen.
We zijn er nog niet… maar wel onderweg naar huis.
Aan het eind van de dag vonden we een hotel ergens in Duitsland. Zo’n typisch landhotel waar alles klopt: motor parkeren, douchen, eten en slapen.
Meer heb je dan ook niet nodig.
We zijn bijna thuis.
De verhalen worden korter.
En in gedachten knuffelen we onze geliefden al.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
DAG 14: 07 juni 2025 - [Platting - Berkel en Rodenrijs - 916 km]
Niet heet meer… maar regen.
En nog meer kilometers.
Waar het de afgelopen dagen niet onder de 35 graden kwam, zakte de temperatuur vandaag naar een frisse 18 graden. Een wereld van verschil. Ritsen dicht, regenhandschoenen aan — en gaan.
Nog één keer alles geven.
In 11 uur en 13 minuten tikten we 916 kilometer weg richting huis. Geen foto’s, geen filmpjes. Geen stops voor mooie uitzichten.
Alleen rijden.
Rijden.
En nog eens rijden.
En dan ineens… ben je thuis.
Gek moment.
Gisterochtend zaten we nog in Roemenië. Nu staan we weer voor de deur.
Het voelt onwerkelijk, maar ook goed.
Weer bij het gezin.
Straks slapen in je eigen bed.
Ook dit seizoen was weer een epische reis. Dwars door levende geschiedenis en indrukwekkende landschappen. We reden grotendeels buiten de gebaande paden — onderweg kwamen we pas in de eerste twee en de laatste twee dagen Nederlandse kentekens tegen.
De balans van deze trip:
En nu?
Nu begint het alweer te kriebelen.
De voorbereidingen voor het laatste seizoen in 2026 zijn in volle gang.
Voel me gezegend.
Eindpunt van de MRA Iron Curtain Trail op de grens van Bulgarije en Turkije aan de Zwarte Zee!
Epiloog – De weg die blijft roepen
MRA Iron Curtain Trail
Veertien dagen, ruim vijfduizend kilometer, ontelbare indrukken.
De MRA Iron Curtain Trail 2025 zit erop.
Wat begon als een route over de kaart, werd opnieuw een reis door geschiedenis, natuur en vooral vrijheid. Van verlaten grensgebieden tot indrukwekkende bergpassen, van stoffige wegen tot perfecte bochten — elke dag bracht iets nieuws.
En misschien is dat wel het mooiste van dit soort reizen:
je weet nooit precies wat je gaat tegenkomen.
Soms is het spectaculair.
Soms is het afzien.
En soms is het gewoon… rijden.
Maar altijd is er dat gevoel.
Vrijheid. Avontuur. Vooruit.
Wat blijft, zijn de herinneringen.
De verhalen.
En dat lichte verlangen dat alweer begint te kriebelen zodra je thuis bent.
Want één ding is zeker:
Dit was nog niet het einde.
In 2026 wacht het laatste seizoen.
Het laatste stuk van de Iron Curtain Trail.
Tot aan de Zwarte Zee.
Ter informatie:
De titels van de afbeeldingen van de routes en tracklogs hieronder zijn linkjes, je kunt er op klikken en dan kom je op betreffende tracklogs of routes in MyRoute-app!
Je hoeft je geen zorgen te maken dat je verdwaalt of onderweg iets interessants misloopt - aan alles is gedacht! Alle routes zijn gecontroleerd door échte RouteXperts (!) en bevatten gedetailleerde informatie zoals foto's, linkjes en meer, zodat het plannen van jouw reis zo eenvoudig mogelijk is. Klaar voor een unieke reiservaring!
© 2022 - MyRouteApp B.V. - All Rights Reserved - Contact
